Op 15 april zijn we vanuit Livingstone vertrokken naar Botswana. Kalme rechte wegen door de bekende prachtige omgeving. Na het verlaten van Livingstone is het verkeer nog wat intensief, maar al gauw wordt het weer fantastisch stil op de weg. Ook de grensovergang naar Botswana is gemakkelijk. Doordat we deze dag maar 85 km hoefden te rijden kwamen we al vrij vroeg op de camping aan. Een prachtige camping met allerlei faciliteiten, bar, restaurant enz. Voor zonsondergang heb ik een rivier safari gemaakt op de Zambezi. Een soort drijvend vlot met “Hartman” stoelen en touristen met grote en kleine camera’s. Op zo’n moment mis je zo’n grote kwaliteits Nikon wel. Maar ja, kijk toch maar naar de foto’s die ik heb kunnen maken.

De volgende dag, de 16-de was, wat betreft het fietsen, meer van hetzelfde. Weer kaarsrechte wegen die zich tot aan de horizon uitstrekken en als je daar dan bent, dan nog zoveel keer, 145 km.

In Botswana wonen 1,6 miljoen mensen op een oppervlak zo groot als Frankrijk. Dat was meteen te merken, geen kinderen meer langs de weg. Heel af en toe een klein groepje, maar niet zoals in Ethiopie op elke plaats, hoe afgelegen ook, hordes met kinderen. Daarnaast zijn er 800.000 olifanten en ook veel leeuwen en giraffen. Er werd ons verzekerd dat we zeker olifanten zouden tegen komen en mogelijk ook leeuwen. Afgelopen nacht was er daarom ook wat consternatie in ons kamp en men vroeg zich af of we veilig zouden zijn in ons tentje in de bush. Er liet zich geen enkele leeuw of olifant horen of zien. Toch wel een beetje spannend toen ik afgelopen nacht even de tent uit moest, ik lag eerst toch wel even gespitst te luisteren of ik geen geluiden rond mijn tent hoorde. Alles bleef rustig en vanmorgen gingen we voor zevenen op weg voor een rit van 170 km naar Nata. Een kaarsrechte weg die vrijwel pal zuid loopt. Pas na 40 km kwam de eerste (flauwe) bocht. Ondanks alle olifantenmest op de weg zagen we pas na 100 km 2 olifanten die zich in een poel aan het baden waren.

Dat maakt heel veel goed. De lange saaie weg ging daarna nog zo’n 60 km door tot Nata. Er was geen enkele voorziening, geen dorpje, geen benzinepomp, geen Coke stop, niks. In Nata moesten we dan ook wat inhalen. Patat, kip en bier. Dan is het net of je vakantie hebt. Daarna waren de laatste 10 km naar de (echte) camping vrij zwaar in de hitte. Maar er waren echte douches.