Na onze rustdag, gisteren, in Noordoewer, zijn we vandaag aan de laatste etappe van 6 dagen begonnen. Een raar gevoel zo dicht bij het einde te zijn. Nog maar 6 dagen fietsen en het zit erop. Dat was toch wel het algemene gevoel onder alle rijders toen we vanochtend uit Noordoewer vertrokken. Toen we dan ook na een half uurtje het eerste bord met Cape Town tegenkwamen ging iedereen uit z’n dak en werd het bord beklommen alsof het de Tafelberg al was. Natuurlijk werden er veel foto’s gemaakt.

Bij de grensovergang naar Zuid Afrika was het gevoel “dit is het begin van het einde” nog sterker. Echter een flinke helling van 35 km lang en een schuine tegenwind zet je dan toch wel weer met je benen op de grond. Er moet eerst nog flink gewerkt worden. De stijfheid van de laatste zware fietsdag zit me echter nog flink in de benen en dat maakt het extra zwaar. Gelukkig was de weg prachtig, door een soort steenwoestijn met prachtige rotsformaties in vele vormen en kleuren en soms met prachtige begroeiing.

Na de stijging wordt de weg saaier, vaak kaarsrecht, maar hij draait uiteindelijk met de wind mee en daalt. Ik bleef echter op mijn hoede en keek steeds in de verte of er geen bochten in de weg zitten die je weer een tegenwind op zullen leveren. Maar nee, het zat ons mee. Ondanks het tijdsverschil met Namibie (bij de grens met Zuid Afrika zijn we weer een uur kwijtgeraakt) komen we redelijk op tijd in Springbok aan. Zuid Afrikaanse Rands (ze worden steeds goedkoper, er gaan er nu 12 in een Euro) uit de muur en naar het restaurant aan de overkant met de prachtige naam TitBits.

Na een flinke schaal spaghetti bolognaise is de honger nog niet gestild, na een flinke coupe ijs met chocola nog steeds niet, pas na de tweede portie spaghetti heb ik het gevoel dat de tank weer aardig gevuld is. Op naar de camping waar de avondmaaltijd wacht.