Al dagen van tevoren was de verwachting dat we de laatste avond voor de intocht in Cape Town een groot feest zouden hebben. Onze laatste avond als groep bij elkaar onder de omstandigheden van de laatste 4 maanden. De laatste keer je tent opzetten, de laatste keer in de voedselrij, de laatste keer het gedoe met je red box. Er was een uitgelaten stemming, maar een knalfeest met rivieren van wijn en bier was het niet. Natuurlijk waren er genoeg mensen aangeschoten, maar daar was ik de laatste week al aardig aan gewend geraakt. Het werd niet bijzonder laat, ook omdat we de volgende dag extra vroeg zouden vertrekken. Dit om er zeker van te zijn dat iedereen op tijd (om 11 uur) op het Melkbosstrand zou zijn waar de politie ons exact om 12 uur, de laatste 20 km naar Cape Town, zou gaan begeleiden.

Al om 10 voor half elf komen Ton en ik op het Melkbosstrand aan. Er staat een flinke wind die voor flinke kippevel en mooie golven zorgt. Natuurlijk moeten we met onze fietsen poseren op het strand. Dit geeft echt het gevoel dat het over is, die laatste 20 km zijn bijzaak. Hier is het einde.

Om precies 12 uur gaan we stadswaarts, omgeven door politieautos. Eerst is het nog rustig, maar naarmate we meer naar het centrum komen neemt het gejuich toe. Het geeft niet het gevoel dat ik verwacht had, het lijkt zo gewoon. Pas helemaal aan het eind bij de Waterfront in het centrum van Cape Town komt het echte gevoel, niet door de koperband die staat te spelen, maar door de mensen die hun geliefden en vrienden opwachten. Iedereen wordt omhelsd. Ik zoek in de menigte of ik Sanne en Martijn zie, maar zij ziet mij eerder. Wat een bijzonder weerzien na zo’n tocht van 4 maanden. We “leveren” onze fietsen in bij “bikeboys” die zorgen dat ze veilig in het hotel terecht komen.

Er worden veel foto’s gemaakt en interviews gegeven. Daarna de huldiging met toespraakjes en medailles. De verwachte ambassadeurs van de verschillende landen laten zich niet zien. Maar goed ook voor de enige Belgische deelnemer die na korte tijd geen onderscheid meer kon maken tussen tourleden en een eventuele ambassadeur. De champagne en de hapjes die volgden brachten de stemming er echt goed in. De laatste Coke stop is een Champagne stop. We hebben het gehaald, de tour is gereden, het is nu echt voorbij.