Vandaag is het zaterdag 19 juli. Het is precies 10 weken geleden dat we op de fiets in Kaapstad aankwamen. Ik heb sinds die tijd geen lange afstanden meer gefietst (behalve een tochtje naar Ton’s verjaardag in Utrecht en de dag erna naar Hattem). Ik heb sinds die tijd de indrukken kunnen verwerken die de Tour op mij gemaakt heeft. Het was zwaar, het was heel bijzonder, het was verschrikkelijk mooi, maar het is voor mij geen “levenservaring”. Het was voor mij de eerste keer dat ik in een grote groep gereisd heb. Dat houdt in dat bijna alles “moet”. Je moet om half zes opstaan, je moet op tijd bij het ontbijt zijn, je moet op tijd op de fiets zitten. De afstanden zijn zo groot en het wordt alweer zo vroeg donker dat je weinig tijd kunt verspillen, je moet door fietsen. Je moet op tijd naar bed, want je lichaam heeft die rust zo hard nodig. Al dat moeten geeft je weinig ruimte om alle indrukken op je eigen tempo te kunnen absorberen. Na een aantal dagen kijk je je foto’s nog eens terug en je denkt: O, ja. Nu, na al die weken, kijk ik nog steeds regelmatig naar al die mooie foto’s en ik kreeg al snel het gevoel dat ik het nog een keer wil beleven, maar dan op mijn eigen manier. Niet in een groep, maar meer ruimte om te “zwerven”, meer onverwacht avontuur, meer open kunnen staan voor de mensen, nog meer kunnen genieten van de natuur, de tocht tot een echte levenservaring maken. Wie weet…Ik denk vaak terug aan die kinderen langs de weg, vooral in Sudan en Ethiopië, die zich aan ons vast wilden klampen als aan een laatste strohalm. “Stop, stop”, met de hand vragend opgehouden. Ook denk ik vaak terug aan alle kinderen en volwassenen, die zich maar aan ons bleven vergapen alsof we van een andere planeet kwamen en die uiteindelijk irritatie bij mij opwekten. Ik denk ook vaak terug aan die schooljongen die op blote voeten op de fiets was omdat zijn ouders geen schoenen konden betalen. Ik had hem een paar schoenen willen geven, maar heb het niet gedaan. Ik denk ook vaak terug aan die jonge meisjes, die met een broertje of zusje op hun rug sjouwden. Ik denk ook vaak terug aan het “gedoe” tussen de mensen in de groep, aan de strijd om het bestaan door voorin de voedselrij te willen staan zodat je nog een tweede keer eten zou krijgen. Aan de mensen die een ander letterlijk geen tweede portie gunden. Aan de klagers die vonden dat het allemaal “niks” was. Ik voelde me als een vis in de groep, ik zwom ertussen door. Ik heb met veel mensen een warm contact gehad, in het bijzonder met Ton, mijn nederlandse fietsmaat. Wij voelden ons zo bevoorrecht dat wij dit konden doen, we hebben onderweg lange gesprekken gehad en “alle wereldproblemen opgelost”, maar we hebben ook veel gelachen. Het was grandioos.Doordat we niet door Kenia konden fietsen was de tocht dit jaar in totaal 10.500 km lang, waarvan ik er 9.000 heb gefietst. Een hele afstand, maar ik voel het niet als een bijzonder grote prestatie. Wel zie ik het als iets heel bijzonders dat ik het gedaan heb en ik voel met enorm bevoorrecht dat ik dit heb kunnen doen.

Gisteren was Madiba jarig, hij is 90 jaar geworden. In heel Afrika, zelfs in het kleinste gehuchtje, kennen ze Nelson Mandela en zonder uitzondering is iedereen onder de indruk van deze bijzondere man. Het is dan ook geweldig dat we met deze tocht meer dan 20.000 Euro hebben kunnen inzamelen voor zijn fonds. Iedereen die hieraan heeft bijgedragen wil ik dan ook hartelijk bedanken. Het geld zal via de nederlandse tak van de organisatie, Het Nelson Mandela Kinderfonds, zijn weg naar Afrika vinden. Het is hard nodig.

Hartelijk dank.