Al om 10 voor half elf komen Ton en ik op het Melkbosstrand aan. Er staat een flinke wind die voor flinke kippevel en mooie golven zorgt. Natuurlijk moeten we met onze fietsen poseren op het strand. Dit geeft echt het gevoel dat het over is, die laatste 20 km zijn bijzaak. Hier is het einde.

Om precies 12 uur gaan we stadswaarts, omgeven door politieautos. Eerst is het nog rustig, maar naarmate we meer naar het centrum komen neemt het gejuich toe. Het geeft niet het gevoel dat ik verwacht had, het lijkt zo gewoon. Pas helemaal aan het eind bij de Waterfront in het centrum van Cape Town komt het echte gevoel, niet door de koperband die staat te spelen, maar door de mensen die hun geliefden en vrienden opwachten. Iedereen wordt omhelsd. Ik zoek in de menigte of ik Sanne en Martijn zie, maar zij ziet mij eerder. Wat een bijzonder weerzien na zo’n tocht van 4 maanden. We “leveren” onze fietsen in bij “bikeboys” die zorgen dat ze veilig in het hotel terecht komen.

Er worden veel foto’s gemaakt en interviews gegeven. Daarna de huldiging met toespraakjes en medailles. De verwachte ambassadeurs van de verschillende landen laten zich niet zien. Maar goed ook voor de enige Belgische deelnemer die na korte tijd geen onderscheid meer kon maken tussen tourleden en een eventuele ambassadeur. De champagne en de hapjes die volgden brachten de stemming er echt goed in. De laatste Coke stop is een Champagne stop. We hebben het gehaald, de tour is gereden, het is nu echt voorbij.

Nog maar een paar dagen voordat we in Kaapstad zullen aankomen. En dat is te merken. Alle tourleden zijn uitgelaten en tellen de km af. Ons kan niets meer gebeuren, we zijn er toch bijna. Er wordt aanzienlijk meer gedronken dan eerder in de tour, blijkbaar zijn er velen die niet bang zijn voor een flinke kater op de fiets. Het restaurant bij de camping zat gisteravond dan ook vol met tourleden die genoeg hadden van het Tour d’Afrique avondeten (en het gebrek aan een glas ernaast). Het bier en de wijn vloeiden rijkelijk. De stemming kwam er goed in. Toch was het om een uur of tien alweer vrij rustig, tenslotte hadden we een hele dag gefietst en gaat de wekker voor zessen alweer af.

Toen Ton en ik vanmorgen vanuit Vanrhijnsdorp vertrokken was het grauw en koud (ja, we zitten hier in de herfst). Na het plaatsje verlaten te hebben draaien we de R7 op in de richting van Vredendal op zo’n 25 km. Hier gaan we beslist voor de tweede keer ontbijten. Een uurtje later zitten we bij Wimpy met koffie, eieren, bacon, tomaten, milkshake en Cola aan het ontbijt. Het hele restaurant zit vol met tourleden. Dan blijkt dat we van de politie geen toestemming hebben om de weg te vervolgen. Een journalist van een plaatselijk krantje komt foto’s maken en met ons praten. De stemming is uitgelaten, er is niemand die zich zorgen maakt over het oponthoud, we zitten veel te lekker. Ondertussen is het lekker warm geworden. Na een uurtje mogen we toch weer op pad. Nu off road, flink hobbelen over “wasbord” op weg naar de Atlantische kust en de lunch op 60 km.

Na de lunch laat ik mijn trui achter in de truck, het is tenslotte lekker warm. Maar dichter bij de kust wordt het mistig en in mijn T-shirtje is het wel erg koud. In Lambertsbaai steken we weer op, nu met hete chocolademelk om warm te worden en wafels. Ik leen een shirtje, dat helaas niet veel warmte oplevert en leg de laatste 26 km zo snel mogelijk in mijn eentje af. Hobbelen door de natte mistige omgeving. Ik zie hier voor het eerst de oceaan en vervolg de kustweg. Ik kom nat en koud in Elandsbaai aan. Gelukkig heeft Mel een hotelkamer kunnen bemachtigen met een hete douche.

De volgende dag blijven we de kustweg volgen naar Yzerfontein, niet erg spannend, maar meer van hetzelfde. Hiervandaan zullen we morgen de laatste 90 km naar Kaapstad afleggen, waarvan de laatste 20 km onder politie escorte. Het zit er bijn op.

Bij de grensovergang naar Zuid Afrika was het gevoel “dit is het begin van het einde” nog sterker. Echter een flinke helling van 35 km lang en een schuine tegenwind zet je dan toch wel weer met je benen op de grond. Er moet eerst nog flink gewerkt worden. De stijfheid van de laatste zware fietsdag zit me echter nog flink in de benen en dat maakt het extra zwaar. Gelukkig was de weg prachtig, door een soort steenwoestijn met prachtige rotsformaties in vele vormen en kleuren en soms met prachtige begroeiing.

Na de stijging wordt de weg saaier, vaak kaarsrecht, maar hij draait uiteindelijk met de wind mee en daalt. Ik bleef echter op mijn hoede en keek steeds in de verte of er geen bochten in de weg zitten die je weer een tegenwind op zullen leveren. Maar nee, het zat ons mee. Ondanks het tijdsverschil met Namibie (bij de grens met Zuid Afrika zijn we weer een uur kwijtgeraakt) komen we redelijk op tijd in Springbok aan. Zuid Afrikaanse Rands (ze worden steeds goedkoper, er gaan er nu 12 in een Euro) uit de muur en naar het restaurant aan de overkant met de prachtige naam TitBits.

Na een flinke schaal spaghetti bolognaise is de honger nog niet gestild, na een flinke coupe ijs met chocola nog steeds niet, pas na de tweede portie spaghetti heb ik het gevoel dat de tank weer aardig gevuld is. Op naar de camping waar de avondmaaltijd wacht.

De laatste 12 km van Noordoewer aan de Oranjerivier naar de camping waren voor mij haast niet meer te doen, de korte maar uiterst steile hellingen verbruikten mijn laatste beetje energie. Uitgeteld kwam ik op de camping aan. Onze tourleader, Duncan, weet exact hoe hij zijn fietsers kan opbeuren. “Geweldig, je hebt het gehaald, kom ga zitten en neem een biertje”.

Gek genoeg gaat de fietsroute vanuit Windhoek naar het zuiden niet door dit gebied, maar over de drukke B1, de hoofdweg naar Keetmanshoop. Daarom hadden Mel en ik besloten om de tour te verlaten, een auto te huren en een paar dagen in dit natuurpark door te brengen. vanuit Windhoek kwamen we al gauw op een gravelweg waar we niet veel harder konden rijden dan 60 km per uur, maar het was werkelijk de moeite waard. Het was de hele dag volop genieten van dit geweldige natuurgebied, 300 km zonder dorpjes en verkeer, met slechts één benzinepomp waar je ook een zelf gebakken stuk appeltaart kunt kopen. Tegen donker bereikten we ons hotel, Desert Home Stead Lodge, een sprookjesachtig hotel in de middle of nowhere, met ongekend vriendelijk personeel. Dan voel je je meteen thuis.

Al voor zonsopgang gaan we de volgende morgen op pad om de zandduinen in de koelte van de ochtend en met de laagstaande zon te kunnen bekijken. Fenomenaal. Iedereen die hier in de buurt komt mag dit missen.

Op woensdag 30 april rijden we verder over eenzelfde gravelweg. Nog eens 500 km door een schitterend gebied met veel springbokken en enkele gemsbokken en struisvogels. Helaas laten de zebras, die hier ook aanwezig zouden moeten zijn, zich niet zien. In Keetmanshoop overnachten we in een hotel en voegen ons de volgende morgen weer bij de groep fietsers, die hier langs komt.

De weg heeft veel lange bochten en hellingen en gaat door prachtige natuur. Honderdzestig kilometer van Witvlei naar Windhoek, zonder dat daar plaatsjes of pompstations tussen liggen. Wel een paar campings/lodges waar Ton en ik genieten van de Coke en het uitzicht en tegelijkertijd ons Duits weer een beetje op kunnen poetsen met de Duitse touristen die daar zijn. Vaak het wat oudere type tourist met een dikke buik en grijs haar. Hoewel ik denk dat ze vaak van mijn leeftijd zijn, zijn ze uiterst verbaasd dat we op de fiets door Namibie gaan en vallen bijna van hun stoel als ze horen dat we er al zo’n 9000 km door Afrika erop hebben zitten


Uiteindelijk fietsen we vrij laat door Windhoek, op zoek naar onze camping, Arebbusch Travel Lodge. Hier wachten er twee hele grote pullen bier op ons en twee vrije dagen.

Hierna reden we het stadje door en namen de B6 richting Windhoek. Na 160 km komen we op onze camping in Witvlei aan. Weer een (voormalige) nederlander als eigenaar, deze keer een Haagse Jan. Behalve de camping heeft hij ook een aantal kamers die hij verhuurt. Later die avond komt hij naar ons toe en vraagt of we een van zijn kamers willen huren. We zijn niet echt geinteresseerd omdat we onze tent al opgezet hadden. Maar hij blijft aandringen en laat ons uiteindelijk de kamer zien. Fantastisch, schoon, groot, nieuw en gezellig. Hoe kan je een aanbod van 200 Dollar voor 2 personen laten lopen?

We vertrokken toch veel later dan we hoopten. Om even voor zevenen vertrokken we met z’n driee vanuit Ghansi. IJkoud, 4 graden, ijs op het zadel van de fiets, ijskoude handen en voeten. We besloten om het de eerste uren vrij rustig aan te doen, een mooi constant tempo van 27 km per uur, ieder afwisselend op kop. Ik had er niet op gerekend dat het zo koud zou zijn en had mijn handschoenen achter gelaten in mijn “permanent bag” boven op de truck. Om mijn vingers niet helemaal te laten bevriezen blies ik regelmatig in mijn handen. Het duurde meer dan een uur voordat de zon ervoor zorgde dat het bloed lekker door mijn handen en voeten begon te stromen. Na een klein uurtje haalden we een ander groepje van 5 rijders in en tezamen hebben we de afstand afgelegd. Door de goede samenwerking konden we meestal zo’n 30 km per uur rijden. Om ongeveer 4 uur ’smiddags gingen we bij Mamuno de grens met Namibie over. Een efficiente grensovergang, geen lange rijen voor (ogenschijnlijk) nutteloze stempels. Formuliertje invullen (die overigens voor alle grensovergangen dezelfde vragen stellen met vakjes die of veel te groot zijn, of veel te klein), stempeltje en gaan. Kort daarna bereikten we ons kamp in Buitenpos, een fantastisch schone en goed georganiseerde camping. Je kunt meteen al zien dat hier een “German connection” is. Gelukkig hadden we het grootste deel van de dag een lichte meewind, zodat mijn achterste maar 7 uur door het zadel geteisterd werd.

Sinds het laatste blog van 17-4 hebben we vele km in Botswana afgelegd over goede rechte wegen, zonder veel “excitement”. Op 20 april hadden we een rustdag in Maun in de Okavango delta. Dit is de delta van een rivier die niet in zee uitkomt, maar zich gewoon over een enorm gebied verspreidt, waaruit het water door verdamping verdwijnt. Een prachtig natuurgebied waar we op onze vrije dag met Mokoro’s (traditionele kano’s die uit boomstammen gehakt zijn) door heen zijn geweest.

De mokoro heeft plaats voor 2 passagiers en de “schipper” boomt de mokoro door het natuurgebied. We waren met een groepje van ongeveer 6 mokoro’s met schippers met bijzondere namen zoals Shoes, Life en Rasta. Aardige jongens. De foto’s geven een indruk van het gebied.

Vandaag, dinsdag 22 april, zijn we vanuit een bushcamp naar Ghansi vertrokken, 145 km. Niet recht en vlak zoals in de voorgaande dagen, maar heuvelachtig en bochtig. Bij het vertrek in de vroege morgen was het ijskoud. IJs op het zadel, ijskoude handen en voeten. Het duurde een paar uur voordat de zon voldoende kracht kreeg om mij op te warmen. We ploeteren door de tegenwind in groepjes. Dat scheelt enorm, maar uiteindelijk ging het me te langzaam en ben ik met een medetourlid tot aan de lunch vooruit gereden. Na de lunch reed ik weer met Ton in een flink tempo, we houden elkaar afwisselend uit de wind. Bij een bordje D’kar 1 km (van de weg af) zijn we zo nieuwsgierig dat we het gehucht opzoeken. Het is niet meer dan een kruizing van wegen met een winkeltje en een museumpje van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied, die zich San noemen. Het zijn “bushmen” die vooral leefden van jacht in harmonie met de natuur. Erg leuk. We zien vele San in deze omgeving. Gelig bruine huid en gezichten die meer aan eskimo’s doen denken dan aan negroide mensen. We zijn er getuige van dat er voedsel onder de plaatselijke arme bevolking wordt uitgedeeld. Stapeltjes met aardappelen, rijst enz. Er is niet veel te doen in deze omgeving.

De volgende dag, de 16-de was, wat betreft het fietsen, meer van hetzelfde. Weer kaarsrechte wegen die zich tot aan de horizon uitstrekken en als je daar dan bent, dan nog zoveel keer, 145 km.

In Botswana wonen 1,6 miljoen mensen op een oppervlak zo groot als Frankrijk. Dat was meteen te merken, geen kinderen meer langs de weg. Heel af en toe een klein groepje, maar niet zoals in Ethiopie op elke plaats, hoe afgelegen ook, hordes met kinderen. Daarnaast zijn er 800.000 olifanten en ook veel leeuwen en giraffen. Er werd ons verzekerd dat we zeker olifanten zouden tegen komen en mogelijk ook leeuwen. Afgelopen nacht was er daarom ook wat consternatie in ons kamp en men vroeg zich af of we veilig zouden zijn in ons tentje in de bush. Er liet zich geen enkele leeuw of olifant horen of zien. Toch wel een beetje spannend toen ik afgelopen nacht even de tent uit moest, ik lag eerst toch wel even gespitst te luisteren of ik geen geluiden rond mijn tent hoorde. Alles bleef rustig en vanmorgen gingen we voor zevenen op weg voor een rit van 170 km naar Nata. Een kaarsrechte weg die vrijwel pal zuid loopt. Pas na 40 km kwam de eerste (flauwe) bocht. Ondanks alle olifantenmest op de weg zagen we pas na 100 km 2 olifanten die zich in een poel aan het baden waren.

Dat maakt heel veel goed. De lange saaie weg ging daarna nog zo’n 60 km door tot Nata. Er was geen enkele voorziening, geen dorpje, geen benzinepomp, geen Coke stop, niks. In Nata moesten we dan ook wat inhalen. Patat, kip en bier. Dan is het net of je vakantie hebt. Daarna waren de laatste 10 km naar de (echte) camping vrij zwaar in de hitte. Maar er waren echte douches.